Zwanenzang van een heggenmus

Hier zong ooit een heggenmus © TekstEnPlaat.nl
Hier zong ooit een heggenmus © TekstEnPlaat.nl

Eerder gepubliceerd in Groei & Bloei, februari 2015

Door mijn dochters regelmatig te wijzen op de mooie dingen in onze tuin, hoop ik ze een stukje bewustzijn mee te geven. “Ja, Moeder Natuur heeft het mooi voor elkaar, de gewetenloos rovende mens maakt er alleen zo’n puinhoop van”, luidt mijn devies en ik weet dit meestal aardig vol te houden.

Toegegeven, soms kom ik mezelf tegen tijdens het onderhoud aan mijn onbespoten tuin. Woekerende akkerwinde weet bijvoorbeeld mijn humeur nogal eens te kenteren. Voor een natuurlijke tuin die toch klassiek oogt, moet je keihard werken. Edoch, het resultaat mag er zijn. Vanaf april is onze achterdeur vaker open dan dicht. Ons woonkameroppervlak wordt daardoor vertienvoudigd. We leven vanaf dat moment echt in de tuin, in onze eigen natuur.

 

Genieten
Ik ben erg in mijn nopjes met de kruiden, de hommels, de fruitboompjes, de knalgele dotterbloemen, de pimpelmezen die de koolmezen het leven zuur maken, de salamanders, de egels en mijn composthoop. Mijn dochters zijn vooral weg van de lieveheersbeestjes die mijn tuin bevolken. Veel van die stippeltorretjes hebben al meerdere malen de binnenkant van een jampotje gezien. Sterker nog, ze zoeken al dekking als ze onze meiden zien. Genieten dus.

Op een avond zaten we heerlijk na te tafelen onder het makelaartje dat onze dakpunt versiert. Meestal claimt een  merelman met veteranenstatus deze vorstelijke zangpost, maar deze avond had een heggenmusje het lef om zijn hegemonie te tarten. Hij steek neer voor een ballade, een sublieme afsluiter voor ons avondmaal. Ik wees mijn oudste dochter op de kleine zingende vogel. Als betoverd keek mijn vijfjarige telg naar het dappere tenortje dat theatraal poseerde op het dakornament.

Idylle
Wat er toen volgde, deed mij verstarren. Terwijl onze José Carreras nietsvermoedend zijn zilveren lied zong, naderde er met grote snelheid een schaduw over de nok van het dak. Midden in een strofe werd het zangertje van de makelaar geplukt door een sperwervrouw met stealth-eigenschappen. Het idyllische moment sloeg abrupt om in een gruwelijke moordscène.

 

Meestal kan ik de doeltreffendheid van natuurlijke rovers wel waarderen, maar hier werd een persoontje vermoord. Sprakeloos was ik toen het geklauwde beest met haar buit uit beeld verdween. Mijn dochters betovering was omgeslagen in ontsteltenis en niet veel later kwamen de tranen. Ik zocht naar woorden en terwijl ik haar een troostende knuffel gaf, zei ik: “Tja, schat… da’s de natuur, hè!”

 

Jan-Kees de Meester

 

Eigenaar Tekst en Plaat