Souvenir

Woensdag 7 juni 2017

 

Met de vakantie voor de deur is het langzaamaan weer tijd om de zon op je gezicht te voelen en alle werkstress van je af te laten vallen. Wie hard werkt, mag immers ook hard ontspannen. En - zonder dollen - als ik mijn best doe, blink ik daar echt in uit. Helaas vergeet ik in volledig ontspannen toestand vaak een souvenirtje mee te nemen voor degene die op de kat en de planten heeft gepast. Noem me zelfzuchtig, maar in de vakantiemodus ben ik gewoon niet zo met achterblijvers bezig. Gelukkig biedt een laatste reisstop bij een goed gesorteerd tankstation vaak uitkomst. Ik verbaas me er iedere keer weer over wat daar allemaal te koop is.

 

Parels
Vroeger stond ik wél af en toe stil bij het hardwerkende thuisfront. Zo kwamen we ooit terug van een vakantieadres in Zuid-Frankrijk. We hadden een tussenstop gepland in het legendarische wijngebied Châteauneuf-du-Pape om een paar mooie flessen wijn te scoren. Na een uitgebreide dégustation besloten we een selectie bewaarwijnen uit de beste wijnjaren mee te nemen. Pareltjes voor de speciale momenten, zeg maar. En een daarvan was een presentje voor mijn vader.

 

Hij was er blij mee, maar mijn pa is eigenlijk blij met alles. Had ik hem een sleutelhanger van de Eiffeltoren gegeven, dan was hij daarmee ook in zijn nopjes geweest. Bij souvenirs gaat het toch vooral om het idee. Niet lang daarna begon ik wel te twijfelen of ik er goed aan had gedaan om juist hem die fles te geven. Mijn vader is namelijk geen echte wijndrinker, sterker nog: hij is verre van bourgondisch ingesteld. Het spreekwoord ‘parels voor de zwijnen’ borrelde bij me op. Al wil ik die vergelijking natuurlijk niet te letterlijk doortrekken.

 

Jaren lag die fles daar maar, onder de televisie in zijn woonkamer. Niet echt een ideale plek voor een bewaarwijn. En iedere keer als ik bij mijn pa over de vloer kwam, keek ik wat meewarig naar die arme Châteauneuf-du-Pape. Toch kon ik het niet over mijn hart krijgen om het souvenir terug te claimen, tot die bewuste zondag in december… Op stoute schoenen wilde ik mijn vader voorstellen om zijn klassewijn tegen 8 flessen Spätlese te ruilen. Die goedkope witte wijn wist hij namelijk wel te waarderen.

 

 

Met dat voornemen dreef mijn blik tijdens de koffie zoals gebruikelijk af naar het wijnrekje onder mijn vaders tv. Maar mijn Châteauneuf-du-Pape was nergens meer te bekennen. In een staat van lichte paniek vroeg ik mijn vader waar de fles was gebleven. Daarop antwoordde hij kalmweg: “Oh, ik had afgelopen week rode wijn nodig om mijn stoofpeertjes klaar te maken. Man, die waren lekker.” Nou, dat mag ik hopen, pa!

 

Jan-Kees de Meester

Eigenaar Tekst en Plaat